Gisteren in Essouaria heerlijk geslapen op een camping. We kamperen continu tussen de buitenlanders die heerlijk aan het rentenieren zijn. Fransen, Duitsers en heel af en toe een Nederlander. Waar mogelijk bouwen we een kampvuur. We sprokkelen het hout zelf in de omgeving. Aangezien de temperatuur overdag hier tegen de 30 graden loopt, maar het ‘s nachts nog wel eens koud kan zijn. Gelukkig komt de kleding van onze sponsoren, zoals Blackhawk, goed van pas. Wakker worden en ontbijten doen we steeds samen. De ene dag een gebakken ei. De andere dag wat oud brood en soms nemen we genoegen met wat biscuits. Gelukkig hebben Erik en ik ondanks onze voedseltekorten het goed naar ons zin. Wel missen we af en toe de sportschool.

Maar goed, vandaag dus weer met de auto verder op pad richting het Noorden. Want we rijden uiteindelijk weer richting Nederland. Wilmar kwam op het geweldige idee om even off road te gaan. Ditmaal geen grindpad, maar even flink het zand in. De kust hier in Marokko is echt wonderschoon en voor iedereen de moeite waard om eens te bezoeken. De duinen van Cap sim zijn wereldberoemd, vooral bij surfers. Na overleg met de gendarmerie mochten we het strand op. Vol gas en goeie moed reden we met 3 auto’s tegelijk het zand in. Helaas was dit van korte duur, want met de vrachtwagen van Jelmer en Sandra en ons busje blijk je toch veel kilos bij je te hebben, met als resultaat: tot de spiegel in het zand. En wij maar hopen dat we onszelf los konden scheppen…

Ondertussen de Marokkanen met hun kamelen lachend op afstand. Dit ging ons dus niet lukken. We kwamen alleen maar verder in het zand te zitten, met geen mogelijkheid kwamen we los.

Gelukkig was daar een beste terreinwagen uit Polen. Ja, ja, die lui kom je ook overal tegen. Met zijn vierwielaandrijving en een goede lier kregen we na een half uur de vrachtwagen weer uit het zand. En na een uurtje ook onze Toyota. Onderhand hadden zich al 40 Marokkanen verzameld rond de bus. We wilden snel weg, want dit gaat ons geld kosten, dachten we.

Jelmer met z’n Chocomel, Fristi en Barleduc, kreeg veel voor elkaar. En de Polen waren blij met 6 biertjes.

Vol gas en weg hier. Pas op! Koeien op de weg!

Na ons sinterklaasavondje vertrokken naar Marrakech. We stonden vroeg op om te voorkomen dat de gehele berggemeenschap weer uitliep. De dag ervoor was pittig en het feestelijke ontvangst bij de wildvreemden heel erg bijzonder. Ik hoop dat de foto’s wat meer duidelijkheid geven. Met de auto’s weer volgepakt gingen we om half acht op pad. Vanuit de woning zwaaiden de vrouwen ons na. 

Door de bergen en dalen op zoek naar een geschikte plek om van onze noodrantsoenen een lekker ontbijt te maken. Rond tienen kwamen we door een dorpje waar we brood kochten en aan werden gekeken door de gehele gemeenschap. Net buiten het plaatsje bouwden we ons buffetje en maakten met de rantsoenen, het brood en de Hollandse knakworsten een heerlijke maaltijd.

De weg volgde en aangezien we ook challenge en uitdaging willen, kozen we voor een stukje offroad door de woestijn en het landschap. Op zoek naar avontuur en de geiten. Drie auto’s, waarvan eentje bepakt met Fristi, gingen op pad. In de verte zagen we een herder met schapen en plots kreeg daar de auto van Joost en Marijke weer pech. Niets ernstigs, maar wat zand werd de auto te veel. Gewapend met de schop en onze krachten kregen we de auto weer los. De auto’s laten staan en op zoek naar de geiten en hun herder… Bij terugkomst stond de herder bij de auto’s. Vol verbazing, want hoe waren we hier toch in godsnaam gekomen door het zand. Als dank voor zijn gezelligheid werden er weer sponsorfoto’s gemaakt voor ditmaal Fristi, waarna we onze weg vervolgden. 

Uiteindelijk was daar Marrakech rond vijf uur. We hadden overleg over de toestand in Mauretanië. Buitenlandse zaken geeft code 5 als het om veiligheid gaat, dit betekent niet doen! De weg van Marokko naar Senegal wordt als zeer gevaarlijk aangeduid, Vele convoois zijn op dit moment niet veilig, dit kunnen we onszelf en de thuisblijvers niet aan doen. De overige teams zijn ook niet allemaal samen. Sommige met pech langs de weg, anderen full extreme door het mulle zand. Wanneer de organisatie mensen meeneemt door dit gebied zijn ze nog niet klaar met ons, dan krijgt dit verhaal after Dakar een flinke staart. Tommy en Annemiek (van Raymond), maak je borst maar nat. Deze avond hebben we nog gebruikt om te genieten van ons after sinterklaas avondje. Wat wijntjes voor de tenten en lachen maar.

Maandag zijn we met zijn zessen Marrakech in geweest. Jelmer en Sandra hebben de halve Souks leeggekocht, ook Joost en Marijke deden flink hun best. Een mooie stad met veel drukte en levendigheid. De taxirit heen en terug was een hele ervaring, gordels die niet werken en 100km per uur door de mensenmenigte. Wat had ik een lol!

We hebben onszelf allemaal een jurk laten aanmeten, die overigens goed zit. De bevolking had de grootste lol om ons te zien! In de avond hebben we onszelf voor het eerst sinds deze challenge getrakteerd op een echt Marokkaans diner. Aangezien ik eerder was geweest wist ik een goed restaurant, voor Marokkaanse begrippen prijzig. Omdat sommige smetvrees hebben was dit een welkom diner. Op lage stoelen zaten we tussen de ‘upperclass’ te dineren. Op dit moment is in Marrakech een filmfestival gaande. Dus wie zat er naast ons in dit restaurant? Onze schnabbelkoning Rene Mioch. Na even ons verhaal te hebben gedaan, gingen we ons te buiten aan het diner  met de bijbehorende oosterse gezelligheid.  

Terwijl ik dit type is het dinsdag. We gaan nu op pad richting de kust, wellicht nog even offroad. We keep you posted! Ik hoop de Reacties(0)

Vanuit spanje vol spanning vertrokken richting de ferry. Iedereen onzeker over het vervolg van onze reis richting dakar. Met maar twee uur slaap achter de kiezen gingen we de oversteek maken richting Ceuta. Zoals je misschien begrijpt hadden we wat lastige keuzes. Want wat gaan we doen? De auto kunnen we iig verkopen voor het goede doel. Ons doel blijft Dakar, we willen dit nastreven. Maar onze veiligheid staat vooraan. Het voelt als falen wanneer we dakar niet halen, maar we gaan voor het maximale voor het Rode Kruis. Wanneer we niet naar Dakar kunnen zal de auto in Nederland geveild worden voor Serious Request. Onze sponsoren krijgen tijdens het gehele traject maximale aandacht, dit willen we in ieder geval nastreven.Na veel tranen en ellende bij de andere teams hebben we besloten om door te rijden en de oversteek naar Marokko te maken.

Nadat we alle papieren hadden geregeld bij de grens van Ceuta naar Marokko reden we richting Fes. Maar na twee km kregen joost en Marijke weer pech met de auto. Wij de sleepkabel eraan gehangen en op naar de eerste garage. Door de bergen met een auto achter onze bus was weer een avontuur. Samen met 5 andere teams reden we die kant op, de overige teams reden vast verder richting Fes. De eerste garage waar we aankwamen bleek gespecialiseerd in fietsen en autobanden. Maar de leiding van de koeling ging hem ook wel lukken. De babes on board en de Celtic Wariors hadden ook pech, van de zes stonden er drie dus op de krik. Geen klus van een uurtje maar een hele dag hebben we daar gezeten.

Van boven werden we in de gaten gehouden door een soort Fritzl. Toen we aankwamen stond hij er en na zes uur nog steeds. Sandra van team 3013 hield hem in de gaten en elke beweging werd genoteerd. Rondom de auto’s waren onderhand veel kinderen verschenen, schooierend om troep en spullen. Mijn laptop hadden ze al gezien. Gedurende de dag werden ze steeds opdringeriger en werden zelfs de autoventielen los gedraaid. Als je daar dan toch een hele dag zit, wat overigens erg gezellig was ontstaan er leuke vriendschappen. Gelachen en pret hadden we, meteen maar even het plaatsje ingeweest en de locals bekeken. De wind kwam opzetten en de zon zakte weg, erg fris en we moesten nog eten. De pannen en gasstelletjes uit de wagens en koken maar. Uit de wind en zonder kou? Hmm… we pakten de spullen en hup daar zaten we tussen de autobanden in de garage van ongeveer 40m2. We hebben serieus nog nooit zo lekker en gezellig gegeten als vrijdagavond. Le Garage hadden we het gedoopt. De foto’s geven hoop ik een beter beeld bij deze alinea. Ondertussen werd de auto van de Babes toegetakeld door de aanwezige fietsenmaker. Hij maakte het probleem alleen maar erger.

Nadat alle problemen waren verholpen en we lekker hadden gegeten gingen we verder naar Fes. Onderhand was het al erg koud en pikkedonkeren. Met zes auto’s de bergen in, zonder navigatie, onze erochique bus nam het voortouw. Zelfs zonder kaarten kunnen we navigeren. Wel een erg pittig stuk, met de stijgingen en de scherpe bochten. Onderweg wat wisselen met bestuurders omdat de vermoeidheid toesloeg. Wilmar hield iedereen wakker met zijn slappe gelul door het bakkie. Raadje plaatje, dr phil en ga zo maar door. Aangekomen in Fes vonden we al snel de camping waar de overige teams al hun kamp hadden. Achter in de auto wederom geslapen, weg waren we na deze lange dag. Met het voornemen om het zaterdag iets rustiger aan te doen… Zie ginds komt…..

Vanochtend wakker geworden in ons geweldige slaapzakje. Oh, wat hebben we lekker geslapen. Nadat onze medeteams de natte spullen hadden gepakt gingen we gezamenlijk weer de weg op. De teams hebben allemaal hun eigen naam die ontstaat uit humor en gezelligheid. Zo hebben we een team disco (discovery channel), the yellow submarine (ofwel de gele citroën). Wijzelf worden het “witte busje”, team “Erochique” of noem maar op genoemd. Bijnamen zijn altijd grappig en blijven goed hangen. We kennen allemaal de tijd uit café vroeger waar iedereen verschillende namen had. Zonder iemand te willen beledigen… namen met Wodka en ga zo maar door. Tijdens onze reis leren we de meeste mensen wel kennen. Allemaal geschikte lui met veel humor wat erg belangrijk is. Praten doen we tijdens plaspauzes en via ons bakkie. We hebben de laptop mee en spelen af en toe voor Piet Piraat. Vooral de Hollandse campinghits vallen goed in de smaak. Paul van Schaik is groot fan van de Sjonnies, wat ook achterop zijn witte limo te zien is. Op zijn klompen en met maatje 2 meter 10 is het een hele verschijning. Vooral met zijn iets te korte broek.

Het voordeel van een bakkie is dat je evt. mankementen snel aan de overige rijders kan doorgeven. Zo hebben wij met onze witte tank vandaag een mini probleem gehad. Net bij vertrek vloog een rondvliegende autoband pal tegen onze gril. Geen schade gemerkt, maar bij de tol bleek onze nummerplaat het niet gehaald te hebben. We hadden via het bakkie ook niets gehoord van evt. rondvliegende banden. Een klein nadeel dus… Het voordeel van een bakkie bleek later die middag. Team Almelo 3008 kreeg last van de koeling tijdens een bergrit. Mooi dat we even konden helpen natuurlijk. Samen met de dames van Babes on Board hebben we Joost en Marijke gesleept naar de 1^e parkeerplaats. Toch mooi dat onze Toyota dat wel aankon, met 70 km per uur al scheurend naar de 1^e benzinepomp. Daar aangekomen stond de rest op ons te wachten. Erik zou Erik niet zijn als hij ook hier bijstand zou verlenen. De auto op de krik met Erik eronder. De vele camera’s kwamen erbij en leverden een hoog ‘emotie-tv- gehalte’ op. Er bleek een leiding lek te zijn. Helaas slecht zichtbaar maar met een beetje vloeistof hebben we dit probleem tijdelijk kunnen verhelpen. Erik is de man de dag! En ik geloof dat we tot op heden de barrel trophy gewonnen hebben. Hopen dat we zelf natuurlijk geen hulp nodig krijgen. Maar de engeltjes en de hulp van Helen zijn altijd dichtbij.

Onderweg zuipen we ons helemaal klem aan de blikjes van de Lieferink, toch lekker!

Nu drinken we erg veel zodat we straks minder ballast hebben, of is dat niet handig???

Nu zijn we bijna bij onze overnachtingslocatie bij de boot. Iedereen heeft inkopen gedaan en wij hebben panty’s gekocht om de luchtinlaat te beschermen. Met de beveiliging achter Paul aan was het een hele happening in de supermarkt. De hele rit is net als de badkuipenrace 1 grote carnaval, maar dan op de snelweg. Een kaart van Marokko hebben we trouwens nog niet. Maar met de Sahara-functie op de TomTom moet dat goed komen. We zijn benieuwd naar de volgende nacht. Hopen dat het net zo fijn wordt als de volgende!

Tot later en anders tot morgen! O ja, bedankt voor alle berichtjes in het gastenboek, op de hyves etc. We kunnen helaas niet overal op reageren, maar blijf ons volgen op www.amsterdamdakar

Geplaatst op donderdag 3 december 2009 21:47 | Reacties(0)